اخه چرا بايد بهت بگن ديوونه اي

مگه عاشقي چشه

منم ميگم عاشقم عاشق دل توام

ميخوام بگم گلم اگه تو بخواهي تا اخرش باهاتم

و دورت میگردم ومیگم

دوستت دارم

تو  که  سرور    و  پادشاه   منی  

تو    که  پاک پاکی  چو  آب  زلال  

تو که   با   من و جان  پناه  منی  

تو  که روز و شب فکر وذکرمنی  

تو  که  خنده  و اشک و آه منی 

تو  که ناز نازی چو یک غنچه گل  

تو   که  دلفـــریبی  و  ماه منی   

تو  که    آرزوهــــای  نــاب  منی  

تو که   خــانه  و   پایـــگاه  منی  

مگیر از من آن شانه هایت ،مگیر 

تو   تنـــهاتـــرین   تکیه گاه منی 

نو یی یار عبدی به هر دو  جهان  

تو   امیــــد  عفو   گنـــاه  منی

زندگی یعنی، لطافت، گم شدن در معنی عشق

زندگی یعنی، دویدن بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه، هر جا؛ عاشق و دلداده بودن.

پر غرور چون آبشاران بودن؛ اما ساده بودن.

می شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک، شادی بگذشته را دید

می توان در گریه ی ابر، با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در هر خزانی دید و آزمود!

عشق یعنی کارگاه زندگی

 عشق یعنی موســـم دیوانگی

 عشق یعنی مسلخ دیوانگان

 عشق یعنی بلبلی بی خانمان

عشق یعنی دوری از شهرودیار

عشق یعنی دل سپردن دست یار

عشق یعنی روی دل سوی خدا

 عشق یعنی گشتن از دنیا جدا

 عشق یعنی  چهره زیبای دوست

عشق یعنی جان فشاندن پای دوست

 عشق یعنی پرکشیدن تافلک

عشق یعنی  همنشینی باملک

 عشق یعنی معبد مابیدلان

 عشق یعنی یار اندر آسمان

 عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق  یعنی  در فراقش سوختن

عشق یعنی نامه معشوقه ای

 عشق  یعنی  راه  نا پیــموده ای

عشق یعنی خواب در آغوش یار

عشق  لحظه  هـای انتـــظار 

عشق یعنی کوره راهی پر خطر

 عشق یعنی مرغکی بی بال وپر

عشق یعنی پای دردشت جنون

عشق یعنی خفتن اندر خاک وخون

عشق یعنی جلوه گل در چمن

عشق یعنی  پایداری در وطن

عشق یعنی در بیا با نی سراب

 عشق یعنی ساقی وشمع وشراب

عشق یعنی سرخی آلا له ها

عشق یعنی ســوخــتن درشعله ها

عشق یعنی زندگی وزندگی

عشق یعنی  بنــدگی وبـــندگــی ...

آمدنت را خوب یادم نیست

                             بی صدا آمدی

                                               بی آنکه من بدانم

                             بی اجازه آمدی

                                               بی آنکه من بخواهم

اما اکنون که باتمام

                             وجودم

                                            آمدنت را تمنا میکنم

قصد سفر داری؟

ای مهمان ناخوانده ی قلبم

                             بمان

                  بمان که ماندنت را سخت دوست دارم 

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

  و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نیسمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

به من میگفت: آنقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیر، میمیرم

باورم نمیشد...فقط برای یک امتحان ساده به او گفتم، بمیر...!

سالهاست که در تنهایی پژمرده ام، کاش امتحانش نمیکردم!!

دلم تنگ است

دلم تنگ است

دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبریز است

صدایم خیس و بارانی است

نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

مرا اینگونه باور کن...

^{واقعا دوستت دارم
گرچه شايد گاهي چنين به نظر نرسد
گاه شايد به نظررسد كه عاشق تو نيستم
گاه شايد به نظر رسد كه حتي دوستت هم ندارم}

^{ولي درست در همين زمان هااست}

^{كه بايد بيش از هميشه مرا درك كني
چون در همين زمان هاست
كه بيش از هميشه عاشق تو هستم
ولي احساساتم جريحه دار شده است
با اين كه نمي خواهم
مي بينم كه نسبت به تو سرد و بي تفاوتم
درست در همين زمان هاست كه مي بينم
بيان احساساتم برايم خيلي دشوار مي شود
اغلب كرده تو ؛كه احساسات مرا جريحه دار كرده است
بسيار كوچك است
ولي آن گاه كه كسي را دوست داري
آن سان كه من تو را دوست دارم
هركاهي ؛كوهي مي شود
و پيش از هر چيزي اين به ذهنم مي رسد
كه دوستم نداري
خواهش مي كنم با من صبور باش
مي خواهم با احساساتم صادق تر باشم
و مي كوشم كه اين چنين حساس نباشم
ولي با اين همه
فكر مي كنم كه بايد كاملا اطمينان داشته باشي
كه هميشه از همه راههاي ممكن
عاشق تو هستم}

دوباره عکس تو را دیدم

دلم هوایی شد

دستم قلم را گرفت

روی کاغذ لغزاند

اشکم جاری شد

دوباره عکس تو را دیدم

اشکم جاری شد و

قلبم شکست

چشمانم سنگین شد

غمت در بندم کرد

دوباره عکس تو را دیدم

غمت در بندم کرد

سخت در آغوشم کشیدم

یاد هر چیز را از من ربود و

یاد تو در ذهنم جاری شد

دوباره عکس تو را دیدم

از خدایم خواستم و

گفتم :

خدایم

من حقیرم

چگونه این چنین یاری کردی عطایم

عشقم

از خداوند خواسته ام

هر روز برایت جان دهم

و

روز دیگر از نو

از خداوند جانی بگیرم و

تا قیام قیامت باز هم جانم را برایت دهم

شاید لایق یک خنده ات شوم

یا

همراه یک قدمت .

اگر تار بودم آهنگ دوستت دارم را برايت مي نواختم

اگر بهار بودم شکوفه ها را برايت تقديم مي کردم

اگر باران بودم آنقدر مي باريدم تا غبار غم ها را

از دلت بزدايم ولي افسوس که نه تارم نه بهارم نه بارانم

ولي هر چه هستم با تمام وجود فرياد مي زنم

 دوستت دارم

مرا درياب كه ديوانه وار دوستت دارم

چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره

ساده بگم كه عشق من ، بايد تو قلبت بميره

فاصله بين من و تو ،‌ از اينجا تا آ سموناست

خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست

قسم نخور كه روزگار ، به كام ما دو تا نبود

به هر كي عاشقه بگو ، غم كه يكي دو تا نبود

بگو تا وقتي زنده‌ام ، نگاه تو سهم منه

هر جاي دنيا كه باشي ،‌دلم واست پر ميزنه

براي اين در به دري ، تو بهترين گواهمي

دروغ نگو ، كه مي دونم هميشه چشم به راهمي

 عشقمی

اگه تو مال من بشي  پناه زندگيت ميشم

بخواي نخواي ستاره رو هديه به سادگيت ميـــــدم

اگه تو مال من بشي زنده به اسمت موندنم

تشنه ي عشقه تو رو به آسمون رسوندنم

اگه تو مال مــن بشي گذشتو معنا ميكنم

شبا رو به قشنگيه شباي رويا ميكنـــــم

 اگه تو مال من بشي تو بودنت جون ميگيرم

نباشي مثل ماهي تو حسرت دريا مي ميرم

اگه تو مال من بشي گريه ها دربه در ميشن

فاصله ها مي ترسن و غصه ها بي اثــــــــر ميــــــــشن

 اگه تو مال من بشي عشقو تو چشمات مي كارم

پشت همين  فاصله ها بهت ميگم دوست دارم

اگه تو مال من بشي قلبمو همرات ميكنم

ميشينم روز و شبم فقط تماشات ميــكنـــم

اگه تو مال من بشي جمله هر روز منه

عادتم تو خواستنت بي وقفه پرپر زدنه

کاش رویا هایمان روزی حقیقت می شدند

تنگنای سینه ها دشت محبت می شدند

سادگی و محر و وفا قانون انسان بودن است

کاش قانون هایمان یک دم رعایت می شدند

اشک های هم از روی مکر است و فریب

کاش روزی چشم هایمان با صداقت می شدند

گاهی از غم دلم ویران می شود

کاشکی دلها هم مردانه قسمت می شدند

در انتظار کسی هستم که طلوع عشق را به قلب من هدیه کرد

در انتظار کسی  هستم که با زیبایی کلامش مرا در عشقش فرو می کند

در انتظار کسی  هستم که تنم آغوشش را می طلبد

در انتظار کسی  هستم که سرم شانه هایش را آرزو دارد

در انتظار کسی  هستم که گوش هایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد

در انتظار کسی  هستم که تنهای اش تنهایی من است

در انتظار کسی  هستم که قلبم برای داشتنش عمری صبر می کند

در انتظار کسی  هستم که داشتنش شده برام یه خیال یه رویا

من در انتظار عزیزترین بهونه زندگیم هستم

ندیده دل به تو دادم شدی سلطان و معبودم

نمی دانم که بودی یا چه بودی

فقط بی حرف قلبم را ربودی

نمی دانم که هستم یا چه هستم

ولی هر لحظه در فکر تو هستم

همه دنیا ، آسمون ، خورشید و دریا

                        نمی ارزن به نگاهت دختر شهر پریا

   عطر گل های بهاری ، صدای نم نم بارون

                        می پیچه وقتی تو باشی وسط دشت و بیابون

تو یعنی شوق و طراوت ، یعنی عشق سه حرفی

                         دلیل احساس رویش در رگ درخت برفی

ای گل خوب بهارم ، تا ابد بمون کنارم

                         زندگی برام عزیزه وقتی که من تو رو دارم ...

خدایا طاقت هجرش ندارم

تو میدانی که او را دوست دارم

شده در زندگی لیلای عشقم

و من مجنون عشقش در دیارم

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
                                         خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
                                          در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
                                        و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
                                        چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی
                                        خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
                                        خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!

رفتم رفتم
رفتم و بار سفر بستم
با تو هستم هرکجا هستم
از عشق تو جاودان ماند ترانه من
با ياد تو زنده ام عشقت بهانه من
پيدا شو چو ماه نو گاهي به خانه من
تا ريزد گل از رخت در آشيانه من
رفتم و بار سفر بستم  با تو هستم هرکجا هستم
آهم را مي شنيدي به حال زارم مي رسيدي
نازت را مي خريدم تو ناز من را مي کشيدي
به خدا که تو از نظرم نروي
چو روم ز برت ز برم نروي
رفتم و بار سفر بستم با تو هستم هرکجا هستم

اگر مراد ما برآيد چه شود
شب فراغ ما سرآيد چه شود
به خدا کس ز حال من خبر نشد
که به جز غم نصيبم از سفر نشد
نروي يک نفس ز پيش چشم من
که به چشمم به جز تو جلوه گر نشد
رفتم و بار سفر بستم   با تو هستم هرکجا هستم